رکن اساسى تقریبا تمام مشکلات CFD Navier-استوکس معادلاتاست که بسیاری از تک فاز تعریف (گاز یا مایع، اما نه هر دو) جریان های سیال. این معادلات می تواند با از بین بردن شرایط توصیف ساده چسبناک اقدامات به عملکرد معادلات اویلر. بازده بیشتر ساده با از بین بردن شرایط توصیف vorticity معادلات کامل پتانسیل. در نهایت، برای کوچک perturbations در مادون صوت و مافوق صوت جریان (نه transonic یا مافوق صوت) این معادلات می توان linearized به عملکرد بالقوه معادلات linearized.
از لحاظ تاریخی، روش اول برای حل معادلات linearized بالقوه توسعه یافته بودند. روش دو بعدی (2D) با استفاده از تحولات منسجم از جریان مورد سیلندر به جریان مورد airfoil در دهه 1930، توسعه یافته بودند. [1]
یکی از اولین نوع از محاسبات شبیه CFD مدرن هستند کسانی که توسط لوئیس سرخ ریچاردسون، که این محاسبات مورد استفاده تفاوت های محدود و فضای فیزیکی در سلول های تقسیم. اگر چه آنها به طور چشمگیری، این محاسبات انجام نشد، همراه با کتاب ریچاردسون را "پیش بینی آب و هوا توسط فرایند عددی"،[2] اساس CFD مدرن و عددی هواشناسی را تنظیم. در واقع در اوایل CFD محاسبات در طول 1940s انیاک با استفاده از روش نزديكي در ریچاردسون در 1922 کتاب استفاده می شود. [3]
کامپیوتر قدرت موجود توسعه گام های سه بعدی روش است. احتمالا اولین کار با استفاده از رایانه برای جریان سیالات مدل به عنوان حکومت Navier-استوکس معادلات در آزمایشگاه ملی لوس آلاموس، گروه T3 انجام می شد. [4] [5] این گروه توسط فرانسیس حسين هارلو, است که به طور گسترده ای به عنوان یکی از پیشگامان CFD منجر شد. از سال 1957 به اواخر 1960s توسعه یافته این گروه انواع روش های عددی برای شبیه سازی گذرا دو بعدی مایع جریان، مانند روش ذرات در سلول (هارلو، 1957)،[6] روش مایع سلولی (جنتری، مارتین و دالی، 1966)،[7] روش تابع جریان Vorticity (جیک فروم، 1963)،[8] و نشانگر و همراه روش (هارلو و ولش 1965). [9] فروم را vorticity جریان تابع روش برای 2D گذرا تراکم جریان اولین درمان از شدت جریان های تراکم در جهان contorting است.